دونوع اسهال خونی در بره های نوزاد شناخته شده که عامل آنها دو میکروب متفاوت است .

۱- بیماری اسهال معمولا در بره های یک روزه تا دو هفته را مبتلا میسازد . در شکل حاد ، بره ی مبتلا ممکن است بدون نشان دادن اسهال در چند ساعت تلف شود . امکان دارد مدفوع قبل از مرگ آبکی و خونین شود . اغلب  اوقات بیماری به شکل تحت حاد ظاهر می شود . و در این حالت یک اسهال شدید و گاهی توام با لکه های خون  وجود دارد . کمی بعد مدفوع نیمه جامد میشود و دم حیوان و ناحیه میان دو ران می چسبد . میزان مرگ و میر تقریبا صد در صد است .در بدو تولد میتوان بره ها را با تزریق آنتی توکسین از ابتلا حفظ کرد .

۲- بیماری توام با اسهال در بره های نوزاد که در اماکن سر پوشیده متولد شده اند ، که باعث تلفات سنگین میشود .در اکثر موارد نشانه ها بیست تا سی و سه ساعت بعد از ظهور تولد ئ به ندرت در بره های مسن تر بعد از ۴۸ ساعت ظاهر می شود . اولین نشانه ظهور اسهال است که مدفوع نیمه جامد و زرد رنگ می شود . بره ها بی حال هستند و علاقه ایی به شیر خوردن ندارند . پشت خود را قوس می کنند و گوش و دم انها افتاده است . در حالت کشنده ، در عرض ۱۲ ساعت اسهال شدیدتر و مدوفع آبکی روشن به خاکستری و بدبو میشود و گاهی در آن لکه های خون مشاهده می شود . تلفات بین ۱۵ تا ۷۵ درصد است . عواملی مانند رطوبت ، سردی ، وضعیت بهداشتی نامناسب ، جایگاه زایمان در بروز بیماری موثرند .

پیشگیری:

رعایت اصول بهداشتی ، عامل اصلی جلوگیری از بیماری است . در زایمان در مرتع بیماری صورت نمیگیرد . جایگاه باید کاملا خشک باشد . میشها را هیچگاه نباید در جایگاه بسته نگه داشت مگر در موارد خیلی ضروری .

درمان :

درمان تا حد کمی موثر است . تجویز کمی از سولفامیدها در ۴ الی ۶ ساعت پس از تولد و تکرار در ۸ ساعت و تتراسکلین ها در درمان موثرند.

بیماری اسکرپی بدون تب کشنده و مزمن می باشد  بیماری در گوسفند و بز بوده و به وسیله عاملی ایجاد می شود که میتوان ان را از دامی به دام دیگر منتقل ساخت . این عامل در بدن میزبان ازدیاد میکند . هیچ گونه شواهدی برای برقراری ایمنی در دامهای بیمار و یا به ظاهر شفا یافته نیست .

حساسیت در برابر بیماری اسکرپی ممکن است ارثی بوده یا بیماری به وسیله ی تماس مستقیم و یا احتمالا اشیا آلوده امکان پذیر است . انتقال عمومی در میش و قوچ های آلوده امکان پذیر است . اما در بزها انجام نمی گیرد . نشانی های اولیه پدیده های عصبی زود گذر است که گاه گاه به فاصله چندین هفته و مالش بدن به  اجسام شروع می شود . خارش بیشتر در بالای کپل و ران ها و قاعده ی دم آشکار می شود . لرزش عضلانی ، طرز راه رفتن غیر عادی و لاغری شدید ، عدم توانایی در بلع ، استفراغ ، از بین رفتن صدای گوسفند و کوری است . خارش در بز کمتر است .

پیشگیری :

تمای حیواناتی که نشانی بیماری را آشکار میکنند باید ذبح شوند . اصطبل و پناهگاهای گوسفند باید تمیز و به محلول ۲ درصد سود سوز آور ضد عفونی شود از تماس دامهای حساس با جفت میشهای آلوده باید حتی المکان  جلوگیری نمود .

درمان :

هیچ گونه درمانی در تغییر مسیر بیماری موثر نیست .

منبع : سایت دامکده

نژاد بردر کولی

 

رنگ:
خاكستري روشن، بلوطي متمايل به قرمز، سياه، آبي و تمام پرده هاي خاكستري، قهوه اي (يا شني بهمراه يا بدون نقاط سفيد رنگ)

غذا : متوسط
مراقبت : متوسط
فضا : متوسط

نژاد آفن پینچر

توضیحات          

آفِن پینچِر سگ کوچکی است به همراه پوشش ضخیم و موهای بلند در سرتا سر صورتش.رفتارش مانند تریرهای کوچک است. آسیب پذیر نمی باشد. دارای جثه گرد ، سینه عمیق ، گردن کوتاه و چشمهای گرد وسیاه می باشد. دمش را به حالت افراشته نگاه می دارد. گوشها نوک تیز و کاملاً برافراشته اند. معمولاً به رنگ سیاه و خاکستری تیره می باشد اما رنگ سرخ و قهوه ای نیز مورد قبول است.     

خلق وخو   
      
خصوصیات رفتاری آفِن پینچِر به تریرها شبیه می باشد اما بر خلاف آنها با سایر سگها و حیوانات خانگی کنار می آید خصوصاً اگر از سنین پایین با آنها بزرگ شود. شجاع ، لجباز ، بازیگوش و شلوغ است. یک مدافع نترس. بسیار احساساتی و جذاب. از بودن در کنار اعضای خانواده لذت می برد. آموزشهای او باید با دقت و حوصله انجام گیرد. کارهای معمولی را خیلی سریع می آموزد. برای کودکان پیشنهاد نمی شود. نسبت به غذا و وسایل بازیش حالت دفاعی دارد. به شرط آنکه دما بالای 20 درجه باشد به کوهنوردی علاقه دارد. غالباً پارس می کند. بیشتر برای خانواده های شلوغ و پر جنب و جوش پیشنهاد می شود.    

وزن و ارتفاع :

وزن در نرها: (3- 3.36) کیلوگرم ، وزن در ماده ها: (3- 3.36) کیلوگرم ارتفاع در نرها: (25-28) سانتیمتر ، در ماده ها: (25-28) سانتیمتر

مشکلات سلامتی         

اصولاً بیماری و مشکل خاصی ندارد اما مانند سایر سگهای صورت پهن در آب و هوای گرم به مشکل تنفسی بر می خورد.

شرایط نگهداری

آفِن پینچِر برای نگهداری در آپارتمان مناسب می باشد. اصولاً در داخل خانه پر جنب و جوش است و نیازی به حیاط ندارد. این نژاد نسبت به گرمای هوا حساسیت دارد و گرما به پوشش آن آسیب می رساند.   

فعالیت بدنی 
    
اگرچه یک سگ کوچک و پر انرژی است اما بازی کردن در داخل خانه نیازهای بدنی او را تأمین می نماید. آنها همچنین به پیاده روی و دویدن در فضای آزاد علاقه دارند.

طول عمر      
   
حدود 10-12سال.

آراستن

موهای ضخیم آفِن پینچِر را نباید هرگز کوتاه کرد چراکه برای سالهای زیادی آسیب می بیند. باید بصورت هفتگی شانه و برس کشیده شود. ریزش مو در این نژاد بسیار کم و ناچیز می باشد.

تاریخچه       
    
هیچ منبع موثقی در مورد منشأ این نژاد وجود ندارد. این نژاد احتمالاً نشعت گرفته از سگهای تیپ تریر و Brussels Griffon می باشد. ابتدا از آن در مزارع بعنوان شکارچی موش استفاده می شد. این نژاد در دهه 18 و 19 میلادی در بین مردم بعنوان یک حیوان خانگی شناخته و محبوب شد.    

گروه : سگهای عروسکی

دیستمپر یکی از بیماری های تب دار و بسیار مسری سگها و سایر گوشتخواران سگ سان بوده که گسترش جهانی دارد .

ویروس دیستمپر در مقایسه با سایر ویروس هایی که در سگها بیماری ایجاد می کند ، ابتلا و مرگ و میر بیشتری را سبب می گردد . بروز بیماری در سگهای جوان 3 تا 6 ماهه که از ایمنی کامل و فعالی برخوردار نمی باشند بیشتر مشاهده می شود . تنها ویروس هاری در میان سایر ویروس هایی بیماری زا در سگ میزان کشندگی بیشتری از ویروس دیستمپر دارد .

عامل بیماریزا

ویروس Canine Distemper به خانواده پارامیکسوویریده تعلق داشته و از نظر طبقه بندی  ، این ویروس به جنس Morbilli virus تعلق دارد . روش های معمول و رایجی که به منظور تمیز و ضد عفونی کردن کلینیک دامپزشکی و لانه ی سگها مورد استفاده قرار می گیرد ، می توانند ویروس موجود در سطوح مختلف و اجسام بی جان را از بین ببرند . در آب و هوای گرم و در صورتی که سگ مبتلا از لانه خارج شود ، ویروس قادر به ادامه ی حیات در لانه نمی باشد . در محیط سرد و در طول فصل زمستان ، ویروس برای مدت بیشتری زنده می ماند . ویروس نسبت به اشعه ی ماوراء بنفش حساس است . اما استفاده از لامپهای جرم کش در بیمارستان های دامپزشکی و لانه ی سگها جهت کنترل انتشار این ویروس از ارزش محدودی برخوردار است .

راه های انتقال و همه گیری شناسی (اپیدمیولوژی)

انتقال در این بیماری غالباً توسط آئروسل و قطرات عفونی حاصل از ترشحات حیوان مبتلا صورت گرفته و بیماری به سرعت در میان سگهای جوان و حساس گسترش می یابد . پیشرفت این بیماری در توله سگها سبب بقای عفونت در جمعیت سگهای جوان می گردد . از نظر بیولوژیکی ، در دیستمپر سویه های بیماری زای متعددی شناخته شده است . بعضی از انواع آن قدرت بیماری زایی خفیف داشته و فرم پنهان بیماری را ایجادمی­کند . و بعضی انواع دیگر نیز فرم حاد بیماری را پدید می آورند که با فراوانی مرگ و میر بالا همراه است و سایر انواع آن ویروس به احشاء تمایل بسیاری داشته و بیماری ناتوان کننده ای را ایجاد می کند که با مرگ و میر زیادی همراه است .

شایع ترین عوارض که به عنوان وجه اشتراک تمامی سویه های ویروس دیده می شود اثرات تضعیف کننده سیستم ایمنی در سگها می باشد که به دنبال تکثیر ویروس در غدد لنفاوی و در طول دوره نهفته بیماری ایجاد می شود و در این سگها علائم حاد بیماری دیده می شود .

سگهایی که در مبارزه بین ویروس و میزبان پیروز می شوند ، مصونیت یافته و به فرم پنهان بیماری مبتلا می گردند و به جز موارد نادری که دچار آنسفالیت می شوند ، علائم فرم حاد بیماری را نشان نمی دهند .

به علت ضعف سیستم ایمنی ناشی از ویروس ، عفونت ثانویه ی باکتریایی در دیستمپر بسیار شایع است و همواره نشانه ی بالینی دیگری نیز بروز می کند و منجر به افزایش میزان مرگ و میر می گردد و می تواند سبب تشدید عفونت هایی از قبیل توکسوپلاسموز ، کوکسیدیوز ، آنتریت های ویروسی ، و عفونت حاصل از مایکوپلاسماها شود .

علائم بالینی

در فرم حاد بیماری دیستمپر ، دوره ی نهفتگی معمولاً 14 تا 18 روز است در چهارمین تا هفتمین روز بیماری ، بدون آنکه علامت آشکاری از بیماری دیده شود ، لکوپنی (کاهش تعداد گلبول های سفید) و تب ناپایدار در حیوان بروز می کند . درجه حرارت بدن برای مدت 7 تا 14 روز کاهش یافته و سپس به حد طبیعی خود می رسد اما پس از آن مجددا ً افزایش یافته و با التهاب مخاط بینی و ملتحمه چشم همراه می شود . سرفه ، اسهال ، استفراغ ، بی اشتهایی ، کم آبی بدن و کاهش وزن از نشانه های شایعی هستند که در فرم حاد بیماری مشاهده می شوند . در پوست بویژه در ناحیه ی شکم راش های جلدی بروز می کند که ممکن است پیشرفت نموده و منجر به ایجاد پوستول شوند .

علائم آنسفالیت حاد ممکن است به اشکال Myoclonus و انقباض آرواره ها ، آتاکسی ، عدم تعادل ، چرخش ، حساسیت شدید ، سفتی و سختی عضلات ، احساس ترس ، ناله کردن و کوری که علائم عصبی هستند در فرم حاد دیستمپر مشاهده شود . لازم به ذکر است سگهایی که نشانه های عصبی در آنها با تأخیر بروز می کند غالبا ً مصونیتی در برابر ویروس کسب می نمایند و بنظر می رسد علت آن مهار شدن ویروس توسط واکنش های ایمنی و اثرات حفاظتی سد خونی مغزی باشد .

سگهایی که از بیماری جان سالم بدر می برند ممکن است ضایعات عصبی از قبیل اسپاسم عضلات جمع کننده و اختلالات بینایی و بویایی در آنها باقی بماند .

در سگهای بالغ ، علاوه بر آنسفالیت حاد و تحت حاد ، ویروس قادر به ایجاد دو فرم کاملاً متفاوت آنسفالیت مزمن نیز می باشد که یک فرم آن که در سگهای 4 تا 8 ساله بروز می کند ، آنسفالیت چند کانونی نامیده می شود و دوره ی بالینی آن بیش از یک سال است . فرم دیگر آنسفالیت مزمن که در دیستمپر بروز می کند ، به نام آنسفالیت سگهای مسن معروف است . که یک بیماری پیشرونده و نادر بوده و غالباً سگهایی را که سن آن ها بیشتر از شش سال است ، گرفتار می سازد .

درمان و پیشگیری

هیچگونه دارو یا ترکیب شیمیایی ضد ویروسی که از ارزش عملی خاصی در درمان دیستمپر سگها برخوردار باشد وجود ندارد . به منظور کنترل عفونت ثانویه ی باکتریایی از آنتی بیوتیک های وسیع الطیف و جهت درمان تقویتی و محافظی از مایعات ، الکترولیت ها ، ویتامین خانواده ی B و مکمل تغذیه ای استفاده می شود . برخی معتقدند که ویتامین C و دی اتیل اتر در درمان دیستمپر مؤثر است . اما دلایل کافی برای اثبات این ادعا در دست نیست . و بنابر نظر محققین نیز این داروها فاقد ارزش درمانی هستند . دگزامتازون در درمان سگهایی که به علت ابتلا به دیستمپر علائم عصبی از خود بروز می­دهند مفید واقع می گردد .

مصونیتی که از مادر به فرزند منتقل می گردد مانع ایمن سازی توله ها می گردد . به منظور دستیابی به بیشترین شانس مصونیت بخشی و به حداقل رساندن احتمال عفونت توسط ویروس ، واکسیناسیون توله ها باید از سن شش هفتگی آغاز شده و تا سن 14 هفتگی هر دو هفته یک بار ادامه یابد .

در صورتی که در بیشتر از یک سوم سگهای جوان تیترآنتی بادی آنقدر کاهش یابد که قادر به محافظت از آن در طول یک سال نباشد . تکرار سالانه ی واکسیناسیون ضروری است .

 افرادی که برای اولین بار همستر را می بینند از آن به عنوان موشی یاد میکنند که دم ندارد ، کندتر از موش است و کمی قابل تحمل تر. ولی در کل این موجود را چندش آور و به درد نخور نام می برند و با دلایلی هم چون کثیف بودن و قابل انتقال بودن بیماریهایش به انسان ، صاحبش را از ادامه نگهداری حیوان دلسرد می کنند . حتی بسیاری عقیده دارند که این حیوان وحشی و خطرناک است و باعث ایجاد ترس میشود و چون موش است پس ممکن است ناقل بیماری طاعون باشد.

در صورتی که اصلا این گونه نیست . همستر حیوانی است جونده و از خانواده خوکچه هندی. درشت ترین همستر تقریبا به اندازه نصف خوکچه است . همستر شباهت زیادی به سنجاب، خر گوش و موش دارد . اما از نظر ظاهر بسیار به موش شبیه است، ولی دارای تفاوتهایی مثل نداشتن دم دراز و ظریف تر بودن نسبت به موش است .

دو نوع همستر در بازار ایران متداول است که یکی همستر سوری یا طلایی و دیگری همستر کوتوله . همستر کوتوله از همستر سوری کوچک تر است .همستر سورس در طبیعت طلایی مایل به قرمز و با پوستی ضخیم با موهای کوتاه است و در حفره های موجود در خاک زندگی می کند . اکنون بر اساس جهش های ژنتیکی در این حیوان رنگ های سفید ، قهوه ای ، سیاه ، کِرِم و ... این حیوان با موهای کوتاه ، بلند ، فرفری و... نیز به وجود آمده است . همستر به صورت طبیعی در خاور میانه ، شرق اروپا ، شمال آفریقا و مناطق دیگر زندگی می کند . همستر اهلی  اولین بار در سال 1931 از یک نر و دو ماده خواهر از سوریه به  انگلستان  منتقل شد. 

اما در مورد وحشی بودن همستر باید عرض کنم که نه تنها این حیوان وحشی نیست بلکه بسیار اهلی است و به راحتی با انسان رابطه بر قرار می کند و به سرعت به محیط جدید زندگی خود عادت میکند . بعضی افراد می گویند چون همستر گاز میگیرد پس وحشی است ، در صورتی که چنین نیست ؛ هر حیوانی ، چه وحشی و چه اهلی ، چه خطرناک و چه بی آزار برای دفاع از خود و فرزندانش از ابزاری استفاده میکند و در صورتی که مورد هجوم قرار نگیرد و احساس ترس نکند هرگز از ابزار دفاعی خود استفاده نمی کند . همستر هم از این قائده مستثنا نیست و در هنگام ترس دست فرد مهاجم را گاز میگیرد و این امری عادی در تمام حیوانات عالم است . ممکن است همستری که تازه خریداری کرده اید از شما بترسد و فراری باشد ؛ نگران نباشید ، ای مساله به زودی حل میشود ، زیرا حیوان بخصوص اگر نر باشد به سرعت با شما رابطه بر قرار میکند و اگر به او برسید و برایش وقت صرف کنید پس از گذشت  1 ماه بسیار دستی میشود و به شما اعتماد میکند .

در مورد بیماری های همتر هم باید بگویم که همستر بیماری خاصی ندارد و اگر از آن به خوبی نگهداری شود و همواره محل زندگی اش تمیز باشد هرگز مبتلا به بیماری خاصی نمی شود . اما ابتلا به اسهال و بیماری های تنفسی در این حیوان گزارش شده که اکثراً بدلیل آلوده بودن محیط زندگی حیوان پدید آمده است . همچنین لازم به ذکر است که تاکنون هیچ گونه بیماری مشترک میان انسان و همستر و یا وجود بیماری طاعون در این حیوان گزارش نشده ، که ای خبر خیال صاحبان همستر را راحت میکند.  

همان طور که گفته شد بعضی از مردم همستر را حیوانی چندش آور خطاب میکنند ونگهداری از آن را کاری غلط میدانند . اما این افراد کاملاً در اشتباهند زیرا اصلاً چنین نیست ؛ رنگ های زیبا و ظاهر جالب و جذاب همستر و شباهت آن به اسباب بازی کودکان باعث جذب افراد به سمت خود میگردد . در اکثر موارد پدر و مادرها فرزندان خود را از نگهداری همستر در خانه منع می کنند ، اما وقتی وارد خانه میشود و مدتی میگذرد ، چدر و مادرها بیش از فرزندان به همستر علاقه مند میشوند و از وجود این حیوان و بازی کردن با آن لذت میبرند .

رفتار ، حرکات و بازی های همستر بسیار شیرین و جذاب است بخصوص اگر وسایل بازی اش مثل چرخ و فلک و ... موجود باشد . نگاه کردن به زندگی ، رفتار و حرکات همستر آنقدر شیرین و آرامش بخش است که ممکن است حتی انسان را تا چند ساعت مجذوب خود و سرگرم کند ؛ از همین رو پیشنهاد میکنم که کودکان ، سالمندان ، افراد افسرده و تنها از این حیوان بی دردسر و جذاب نگهداری کنند ؛ زیرا این حیوان این افراد را از سرگرم و از بی حوصلگی و افسردگی دور میکند .

با آرزوی اینکه روزی همستر در میان اقشار گوناگون جامعه شناخته و از آن به عنوان یک حیوان خانگی زیبا و دوست داشتنی یاد شود.

همسـتر

 همستر (hamster)حیوانی است جونده از خانواده خوکچه هندی(guinea pig) که شباهت فراوانی به موش ، سنجاب و خرگوش دارد. در واقع میتوان گفت همستر  نوعی موش بی دم است که میتواند مانند سنجاب روی دو پا بایستد و همانند خرگوش به کند و کاو محیط خود بپردازد .

این جاندار به طور طبیعی در آسیای صغیر ، شرق اروپا و شمال آفریقا زندگی میکند. اولین بار نیز حدود ۷۵ سال پیش 3 عدد از این جاندار( 2 ماده خواهر  و 1 نر ) از کشور سوریه به انگستان منتقل شد و به سبب سازگاری این جاندار با انسان کم کم به یک حیوان خانگی پر طرفدار تبدیل گشت .

این جاندار دارای دو نژاد است که نژاد سوری متداول تر است . همستر ها اکثراً طلائی ، سفید ، قهوه ای و خاکستری رنگ هستند . همستر مشکی هم به ندرت یافت میشود. همستر حیوان سبکی است و کمتر از ۲۰۰گرم وزن دارد. قد این جاندار ( نوع بالغ ) از نوک بینی تا انتهای دم کوچکش حدوداً 10 سانتی متر است و عمر این حیوان نیز بین 2 تا 5 سال است .

نحوه نگهداری

همستر حیوانی آرام و ساکت است و نگهداری از آن کار سختی نیست . نگهداری از این حیوان مانند سایر حیوانات خانگی باعث شادابی روح و تمدد اعصاب می گردد و سرگرمی مناسبی برای کودکان و سالمندان ( برای جلو گیری از افسردگی ) است .

برای نگهداری از همستر میتوان از یک قفس یا آکواریوم استفاده کرد . بستر باید ماده جاذب الرطوبه مثل خاک اره ، کاه ، پوشال کولر ، ماسه بادی مخلوط و ... باشد. استفاده از روزنامه و پارچه پشمی بسیار مضر است .

بهتر است آکواریوم دور از جریان مستقیم هوا و در یک دمای ثابت و معتدل (دمای 20- 24 درجه و رطوبت 60-50درجه) قرار گیرد و همواره یک تکه چوب یا شاخه بریده در آکواریوم باشد ، زیرا حیوان به وسیله آن دندان های خود را میتراشد.

همستر در طول روز بیشتر میخوابد و اکثراً شب ها فعالیت دارد . اگر در شب دما پایین آید ، همستر بی هوش شده و و شاید به خواب زمستانی رود . در طول روز هم آکواریوم در جریان مستقیم تابش نور خورشید نباشد زیرا چشمان ای حیوان برای نور ساخته نشده است.

قفس حیوان باید هفته ای 1 بار تمیز گردد و غذاهای فاسد نشدنی که حیوان انبار کرده است دوباره سر جایش برگردد چون همستر حیوان تمیز و مرتبی است .

همستر حیوانی است که به تنهایی زندگی آرام و راحتی دارد و نیازی به جفت ندارد و در صورتی که جفت باشند اغلب به درگیری و جنگ میپردازند . هم چنین توصیه می شود در صورت تمایل به نگه داشتن دو همستر در کنار هم از دو همستر هم جنس استفاده شود .

قرار دادن یک چرخ و فلک مخصوص در قفس یا آکواریوم کمک زیادی به سرگرم شدن حیوان میکند و باعث زیبایی قفس نیز میشود . هم چنین توصیه میشود که در داخل  قفس یک اتاقک برای همستر تعبیه گردد و کف آن را هم با مواد بستر بپوشانید  تا حیوان به راحتی در آن بخوابد و غذاهای خود را انبار کند (اتاقک را هم هفته ای یک بار تمیز کنید اما غذاهای فاسد نشدنی را دوباره سر جایش قرار دهید )

در مورد واکسیناسیون نیز باید گفت که همستر واکسن مخصوصی مانند سگ و گربه ندارد اما بهتر است هر 3 ماه 1 بار نزد دامپزشک چکاپ شود.

تغذیه

همستر همه چیز خوار است اما مانند سایر جوندگان علاقه زیادی به دانه های روغنی دارد. بهترین غذایش تخمه آفتابگردان ، بادام زمینی و دیگر خشکبار است که حتماً باید خام باشند زیرا مواد شور برای این جاندار مضر است . میوه های اسیدی مثل پرتقال وگریپ فروت و هم چنین پیاز و سرکه هم اذیتش می کند.

برای جلو گیری از تشنگی روزانه یک برگ کاهو در اختیار حیوان قرار گیرد و هفته ای 1 یا 2 بار میوه و سبزی کاملاً شسته شده داده شود.

 کلاً رژیم غذایی انسان بدون ادویه و نمک برای همستر هم رژیم خوبی است. برای مثال مرغ آب پز غذای مناسبی برای همستر است که میتواند 1 بار در هفته در برنامه غذایی اش گنجانده شود.

قابل ذکر است که این حیوان عادت به مدفوع خواری دارد و مشاهده چنین چیزی هیچ ایرادی ندارد.

برقراری ارتباط

برقراری ارتباط لازمه نگهداری از هر حیوانی است، که بهترین زمان برای برقراری ارتباط ، هنگام غذا دادن به حیوان است ( بهترین زمان برای غذا دادن به همستر صبح زود و یا هنگام غروب است )نخست یک تخمه به او بدهید، ابتدا خجالت میکشد سپس آرام آرام شروع به شکستن میکند. بعد از آن دست را به آرامی وارد آکواریوم کرده و پشت گردنش را لمس کنید و بازی کنید ، پس از رضایت حیوان را در دست بگیرید. این کار را حداقل روزی 3 بار انجام دهید زیرا همستر ها به بازی کردن علاقه زیادی دارند. هیچگاه همستر را از بالا رها نکنید زیرا دست و پایش به راحتی میشکند. هم چنین بیدار کردن همستر و ترساندن ان موجب ناراحتی او میشود و ممکن است برای دفاع از خود دست شما را گاز بگیرد.

تولید مثل

جوندگان حیواناتی هستند که تولید مثل راحتی دارند و میتوانند چند نوبت در سال تولید مثل کنند. همستر نیز از این قضیه مستثنا نیست . این حیوان در هر دوره بارداری که حدوداً 2 هفته(۱۵ یا ۱۶ روز) طول میکشد بین 5 تا ۱۲ بچه به دنیا می آورد. نوزادان در ابتدای تولد تا چند روز توانایی بینایی و شنوایی ندارند و بدنشان بی مو است. به نوزادان تازه متولد شده تا 2 یا 3 هفته دست نزنید . نوزادان باید تا 1 ماه پیش مادرشان باشند اما پس از  1 ماه میتوانند به طور مستقل زندگی کنند. همستر ها بین 2 تا 4 ماه بالغ میشوند و خود میتوانند تولید مثل کنند . بهتر است در دوران بارداری و پس از آن به همستر باردار غذاهای مقوی داد.

همستر و خوکچه هندی

همان طور که در گذشته هم عنوان شد ، همستر پستانداری است جونده از خانواده خوکچه هندی .خوکچه هندی و همستر از بسیاری جهات به هم شبیه هستند . از همین رو تصمیم دارم مشخصه های این دو جاندار را برای شما بنویسم تا به شباهت ها و تفاوت های میان این دو جاندار پی ببرید.

همستر و خوکچه چون هر دو از یک خانواده هستند ، شباهت های زیادی به هم دارند و همان طور که در عکسها مشخص است از نظر ظاهر بسیار به هم شبیه میباشند ، البته در بسیاری از موارد نیز با هم تفاوت دارند.در پایین به چند نمونه از این تفاوت اشاره خواهم نمود .

1- از نظر جثه ، همستر سوری که به نوعی در میان نژادهای گوناگون همستر دارای بزرگترین جثه است تقریبا نصف یک خوکچه هندی 1-2 ماهه میباشد. خوکچه هندی جز جوندگان درشت است و طول خوکچه بالغ حدود 30 سانتی متر است . در مقایسه با همستر ، خوکچه موجود غول پیکری است.

2- خوکچه جانداری است که نیاز به مراقبت بیشتری نسبت به همستر دارد و گاهی نیز میبایست بدن او را آراست ( بخصوص در نوع مو بلند ). ناخن های خوکچه مرتبا بلند میشود در نتیجه باید هر چند وقت یکبار کوتاه گردد. در نوع مو بلند ، موهای خوکچه بلند میگردد در نتیجه باید موهای او را نیز اصلاح کرد و مرتبا شانه نمود تا به هم گره نخورند.

3- همان طور در عکسها مشخص است (پست های قبلی) همستر میتواند روی دو پای عقب خود بایستد در صورتی که خوکچه چنین توانایی ندارد و نسبت به چثه بزرگش پاهای کوچکی دارد .

4- طول عمر خوکچه از همستر بیشتر است. همستر در شرایط بسیار عالی یعنی تغذیه عالی، رعایت بهداشت و... حداکثر تا 5 سال زنده است در صورتی که خوکچه بین 4 تا 10 سال عمر میکند.

5- همستر به ندرت بیمار میشود و به دامپزشک نیاز میابد ، در صورتی که بیماری های گوناگونی در کمین خوکچه هندی است. بیماری هایی مثل اختلالات تنفسی ، بیماری پوستی و دندان ، اسهال و ...  .

6- همانطور که در پست های قبل عنوان شد همستر دارای کوتاه ترین دوره بارداری میان پستانداران است و در هر بار زایمان بین 4تا 10 فرزند به دنیا می آورد ، در صورتی که خوکچه حدودا 9 هفته باردار میباشد و در هر بار زایمان 1 تا 4 بچه به دنیا می آورد. البته نوزاد خوکچه مانند همستر تکامل نیافته نیست . مو دارد و حتی میتواند در ساعات اولیه تولد بسیاری کارها را انجام دهد و خیلی زود تر از همستر بالغ میگردد.

7- خوکچه هندی به چالاکی و محرکی همستر نیست و بسیار آرام و گوشه گیر است و به راحتی در دست می آید (با انسان خو میگیرد) و خیلی کم حالت تهاجمی پیدا میکند و احتمال اینکه گاز بگیرد یا چنگ بی اندازد بسیار کم است .

تغذیه و نحوه نگهداری خوکچه هندی و همستر یکی است و تفاوت چندانی ندارد